اِقلیمِ اِقلیما

اِقلیمِ اِقلیما

به لطف خدای مهربان،برکت های زندگی ام چنان بیکران است که در خیال نمی‌گنجد.

از نهج البلاغه آموختم که....

يكشنبه, ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ۰۸:۴۰ ب.ظ

نمیدونم چند وقته دارم نهج البلاغه رو میخونم ولی امشب دیگه حکمتها رو خوندم و تموم شد

دوتا حکمت خوندم که بدجور من رو به فکر فرو برد،این که چیزی که الان توی بررسی قوانین جهان بهش پی بردند صدها سال پیش توسط امام علی علیه السلام گفته شده...

حکمت ۴۴۸:,کسی که مصیبت های کوچک را بزرگ شمارد،خدا او را به مصیبت های بزرگ مبتلا خواهد کرد.

بخشی از حکمت ۲۲۲:شکیبایی با مصیبت های شب و روز پیکار می کند و بی تابی ،زمان را در نابودی انسان یاری دهد.


همین دوتا حکمت کافیه تا خیلی چیزها رو درک کنیم

این که چرا وقتی هی ضجه می زنیم بجای گشایش گره بیشتری تو زندگیمون میفته

چرا هر چی بیشتر از غم و درد و مریضی و روابط بد و چیزهای دیگه ناله می زنیم هی بدتر میشه

روابط زناشویی ای که سر یه چیز کوچیک به طلاق منجر میشه

فقیری که فقیرتر میشه

مریضی که مریض تر میشه

بدبختی که بدبخت تر میشه

کشوری مثل کشور خودمون که روز به روز اوضاعش بدتر میشه و ...

دیگه بقیه ش رو خودتون بگین

من جای شما باشم دیگه حتی یه غر کوچیک هم نمی زنم،چه برسه به گریه زاری و شکوه و ناله:))

موافقین ۵ مخالفین ۰ ۹۷/۰۸/۱۳